Αρχείο
- Φεβρουάριος, 2020
- Δεκέμβριος, 2019
- Νοέμβριος, 2019
- Οκτώβριος, 2019
- Σεπτέμβριος, 2019
- Αύγουστος, 2019
- Ιούλιος, 2019
- Ιούνιος, 2019
- Μάιος, 2019
- Απρίλιος, 2019
- Μάρτιος, 2019
- Φεβρουάριος, 2019
- Ιανουάριος, 2019
- Δεκέμβριος, 2018
- Νοέμβριος, 2018
- Οκτώβριος, 2018
- Σεπτέμβριος, 2018
- Αύγουστος, 2018
- Ιούλιος, 2018
- Ιούνιος, 2018
- Μάιος, 2018
- Απρίλιος, 2018
- Μάρτιος, 2018
- Φεβρουάριος, 2018
- Ιανουάριος, 2018
- Δεκέμβριος, 2017
- Νοέμβριος, 2017
- Οκτώβριος, 2017
- Σεπτέμβριος, 2017
- Αύγουστος, 2017
- Ιούνιος, 2017
- Μάιος, 2017
- Απρίλιος, 2017
- Μάρτιος, 2017
- Φεβρουάριος, 2017
- Ιανουάριος, 2017
Σχετικά άρθρα
| Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ |
 |
 |
| Συντάχθηκε απο τον/την Μαρία Κυριάκη | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει του Πέτρου Ζούλια
Μέσα από την οπτική ματιά των «κομπάρσων» της πολιτικής, ένας θίασος «κομπάρσων» ηθοποιών, ζωντανεύει την ιστορία της Ελλάδας από ιδρύσεως νεοελληνικού κράτους ως τις μέρες μας σε μια επιθεωρησιακή παράσταση με πολυάριθμο επιτελείο ηθοποιών η οποία συναρμόζει τα παρασκήνια ενός θεάτρου με τα παρασκήνια της ιστορίας. Θυμίζοντας αμυδρά το «Μεγάλο μας τσίρκο» αλλά και ανάλογα εγχειρήματα επιθεωρησιακού τύπου, άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο επιτυχημένα, η παράσταση διατρέχει την ιστορία της χώρας μας, σταματώντας για λίγο σε κάποια σημαντικά γεγονότα παραβλέποντας κάποια άλλα κι ενισχύοντας δύο στοιχεία. Την εμφύλια τάση του Ελληνικού λαού που υπονομεύει την υγιή εξέλιξή του και την επεμβατικότητα των ξένων δυνάμεων οι οποίες επιχειρούν με κάθε τρόπο να εξυπηρετήσουν τα εθνικά τους συμφέροντα εις βάρος της αδύναμης χώρας, προκαλώντας της, ανυπολόγιστες ζημιές. Δεν συνυπολογίστηκαν βέβαια ορισμένοι κυρίαρχοι παράγοντες οι οποίοι συνετέλεσαν στην συσσώρευση των δεινών της χώρας όπως οι «αεί» προδοτικές κυβερνήσεις της καθώς κι η ίδια η ψυχοσύνθεση του λαού της ο οποίος αιώνες τώρα εναλλάσσει τον ηρωισμό και την αυτοθυσία με μία συμφεροντολογική, ατομιστική συμπεριφορά επιχειρώντας να κερδίσει με τον εύκολο τρόπο εξουσία και χρήμα, κατακλέβοντας κι υπονομεύοντας διαρκώς το ίδιο του το κράτος, ενώ ταυτόχρονα «δολοφονεί» τους άξιους ηγέτες του. Επίσης δεν θίγεται και δεν αναπτύσσεται καθόλου μια πιο βαθιά και διαυγής οπτική στα ιστορικά τεκταινόμενα η οποία θα είχε να κάνει με την κοινή, ταξική σύγκρουση των λαών κι όχι με μια τόσο ειδική προσέγγιση των ιστορικών συγκυριών στην οποία η Αμερική, η Αγγλία, η Γερμανία κι οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις λειτούργησαν ως εναλλακτικές μορφές εξουσίας κι όχι ως έθνη που βέβαια στο σύνολό τους, όχι μόνον υφίσταται τα ίδια αλλά και ουδεμία ευθύνη φέρουν. Αυτό το τελευταίο το αναφέρω γιατί και σήμερα, στην καρδιά μιας από τις πιο επικίνδυνες κι επώδυνες οικονομικές κρίσεις, η εύκολη τάση είναι κατηγορηθούν τα ξένα έθνη ενώ το πρόβλημα επισημαίνεται εμφανώς σε οικονομικούς παράγοντες των οποίων ανδρείκελα είναι οι εξουσίες τόσο η δική μας όσο κι εκείνες των ευρωπαίων και φυσικά θύματα είναι τα έθνη κι οι λαοί τους.
Τέλος πάντων η δραματουργία μάλλον δεν επιζητούσε καν να ξεφύγει από τα εσκαμμένα και σαφώς επιδίωκε την εμπορικότητα κι όχι την έρευνα και την ανάδειξη αιτίων κι αιτιατών. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται κι από την διανομή που διαθέτει μερικά δυνατά ονόματα του εμπορικού θεάτρου, στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τα οποία ωστόσο δεν βρίσκονταν στις καλύτερες φόρμες τους. Μια τυπική σκηνοθετική διευθέτηση που εξυπηρετούσε κυρίως τα εύπεπτα κωμικά ευρήματα και τις αναμενόμενες συγκινησιακές εξάρσεις των ηθοποιών, ανέδειξε ωστόσο τους ρυθμούς του έργου και τις ομαδικές εμφανίσεις του «χορού» των κομπάρσων-ηθοποιών. Οι ερμηνείες δεν κατάφεραν να απογειωθούν, παρέμειναν άνευρες και διεκπεραιωτικές, αναδείχτηκαν εν τούτοις κάπως καλύτερα όσον αφορά μερικούς χαρακτήρες-κλειδιά. Φυσικά οι παλαίμαχοι ηθοποιοί χρησιμοποίησαν όλα τα κλισέ τους αλλά με μια πιο φρέσκια ματιά την οποία ενδυνάμωνε η παρουσία των νεώτερων και πολύ ικανών συναδέλφων τους. Κοινότυπο κι αναμενόμενο το σκηνικό, λειτουργικά τα κοστούμια, ενδιαφέρουσες αλλά όχι απαραίτητα και χαρακτηριστικές, οι μουσικές επιλογές. Μια δροσερή και χωρίς ιδιαίτερο προβληματισμό, παράσταση που συνεχίζεται όλο το καλοκαίρι στα θερινά θέατρα και μια δραματουργία που έντεχνα σταματά στην επιφανειακή θεώρηση των ιστορικών συμβάντων, αποδεικνύοντας πως ακόμα κι αν η Ελλάδα ψυχομαχεί, το ελαφρύ θέαμα το οποίο αντλείται θεματολογικά από τα δεινά της, όχι μόνο ζει αλλά και βασιλεύει.
Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας Σκηνικά – Κοστούμια: Αναστασία Αρσένη Μουσική Επιμέλεια και Διδασκαλία: Μάρω Θεοδωράκη Χορογράφος: Φώτης Διαμαντόπουλος Παίζουν: Παύλος Χαϊκάλης Ρένια Λουϊζίδου Δημήτρης Μαυρόπουλος Τζόυς Ευείδη Έρση Μαλικένζου Πάνος Σταθακόπουλος Γεωργία Μαυρογεώργη Αλίνα Κωτσοβούλου Τάσος Αλατζάς Θοδωρής Αντωνιάδης Σταύρος Καραγιάννης Ανδρέας Κωνσταντινίδης Παύλος Σαχπεκίδης Βασίλης Κετσιλής Εβελίνα Νικόλιζα Βίκυ Πάνου Γεωργία Μητροπούλου Διάρκεια: 110'
Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Φοιτητικό, παιδιά, άνεργοι: 10 ευρώ
Δεκτά εισιτήρια του ΟΓΑ
Πρόγραμμα περιοδείας:
Το πρόγραμμα του Σεπτεμβρίου θα ανακοινωθεί αργότερα. |
