Αρχείο
- Φεβρουάριος, 2020
- Δεκέμβριος, 2019
- Νοέμβριος, 2019
- Οκτώβριος, 2019
- Σεπτέμβριος, 2019
- Αύγουστος, 2019
- Ιούλιος, 2019
- Ιούνιος, 2019
- Μάιος, 2019
- Απρίλιος, 2019
- Μάρτιος, 2019
- Φεβρουάριος, 2019
- Ιανουάριος, 2019
- Δεκέμβριος, 2018
- Νοέμβριος, 2018
- Οκτώβριος, 2018
- Σεπτέμβριος, 2018
- Αύγουστος, 2018
- Ιούλιος, 2018
- Ιούνιος, 2018
- Μάιος, 2018
- Απρίλιος, 2018
- Μάρτιος, 2018
- Φεβρουάριος, 2018
- Ιανουάριος, 2018
- Δεκέμβριος, 2017
- Νοέμβριος, 2017
- Οκτώβριος, 2017
- Σεπτέμβριος, 2017
- Αύγουστος, 2017
- Ιούνιος, 2017
- Μάιος, 2017
- Απρίλιος, 2017
- Μάρτιος, 2017
- Φεβρουάριος, 2017
- Ιανουάριος, 2017
Σχετικά άρθρα
| "Bob theatre 2009" Οι παραστάσεις - Θεοδωρίδης-Ως το τέλος |
|
|
| Συντάχθηκε απο τον/την Μαρία Κυριάκη |
|
Σελίδα 17 από 18
Θυμάμαι, άρα υπάρχω.
Επτά άνθρωποι στο μεταίχμιο μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, αντιμέτωποι με μια εντολή. Μέσα σε εκατό χρονικές μονάδες οφείλουν να διερευνήσουν τον αναμνησιακό τους πλούτο και να αποσύρουν απ’ αυτόν την σημαντικότερη εμπειρία της ζωής τους για να ταυτιστούν με αυτήν στο διηνεκές. Το κρίσιμο ερώτημα έχει τεθεί: Το σύνολο των εμπειριών ενός όντος αποτελεί θεμέλιο και σύσταση της ύπαρξής του; Άρα, στην περίπτωση αυτή, οι απώλειες της μνήμης, οι σημαντικότερες αναπόφευκτα, θίγουν καίρια το «Εγώ», αναιρώντας την ύπαρξη; Σκηνοθεσία: Χρήστος Θεοδωρίδης |




