ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΗ ΓΛΩΣΣΑ

ΜΠΟΤΣΗ ΠΕΛΑΓΙΑ

Τα πρόσωπα του έργου

Κατερίνα 30 χρονών, ηθοποιός και ποιήτρια. Είναι η ερωτική σύντροφος του Οδυσσέα. Έχει χρόνια κατάθλιψη, άλλοτε υποβόσκουσα κι άλλοτε σε έξαρση. Χάνει την κόρη της –τη Λήδα- σε ένα σούπερ μάρκετ.

 Οδυσσέας 30 χρονών, ιδιωτικός υπάλληλος. Ο σύντροφος της Κατερίνας. Πραγματιστής. Ποτέ δεν προβλέπει το κακό, πάντα προσπαθεί να βρει τη λύση των προβλημάτων, όταν είναι πολύ αργά.

Γιατρός 35-40 χρονών, ο θεράπων ιατρός της Κατερίνας στην ψυχιατρική κλινική. Είναι βαθιά ερωτευμένος μαζί της. Ονειροπόλος, αγαπάει τους ασθενείς του.

Ψυχίατρος- διευθυντής κλινικής 45-50 χρονών, είναι ο διευθυντής της ψυχιατρικής κλινικής όπου θεραπεύεται η Κατερίνα. Ελέγχει τα πάντα, επιβάλλει κανόνες, ασκεί απόλυτη εξουσία.

Λάμπρος 22 χρονών, είναι τρόφιμος στην ψυχιατρική κλινική μαζί με την Κατερίνα. Συνεσταλμένος, εξαρτημένος από την μητέρα του, καπνίζει πολύ, έχει τη μανία να κλέβει τσιγάρα. Ερωτευμένος με την Κατερίνα.

Σάββας 20-25 χρονών, είναι τρόφιμος στην ψυχιατρική κλινική μαζί με την Κατερίνα. Ομοφυλόφιλος, από εύπορη οικογένεια, που όμως για να του κληροδοτήσουν την περιουσία, θα πρέπει πρώτα να «γιατρευτεί» από την ομοφυλοφιλία.

-Αντί προλόγου-

Μάθημα πρώτο: Η μαγεία των αριθμών. Η απελπισία κι ο πόνος των ανθρώπων.

29 Γενάρη η Λήδα μου γλιστρά απ’το χέρι.

22 χρονών κι είναι σαν να μη γεννήθηκα ποτέ.

9 μήνες η ίδια ευχή.

2 μήνες μέχρι να βγουν τα χαρτιά.

4 τόνοι ο σταυρός κι ο Χριστός τον κουβαλά.

28,60 + φ.π.α. Ευχαριστώ

1000 τρόποι να πεθάνει κανείς.

Θεατρικό έργο σε δύο πράξεις.

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

Σκηνή 1

Η Κατερίνα και ο Οδυσσέας σε σαλόνι σπιτιού. Μόλις μπήκε η Κατερίνα, στέκεται όρθια στην πόρτα.

Οδυσσέας:

Έχασες τη Λήδα. Καταλαβαίνεις; Έχασες το παιδί;

Κατερίνα:

Σιωπή

Οδυσσέας:

Έχασες το παιδί μας; Μίλα

Γιατί δε μιλάς;

Σε ποιο super market πήγατε;

Πού πήγατε; Πως την άφησες από το χέρι σου;

Κατερίνα:

Σιωπή

Οδυσσέας:

Ποιος το πήρε;

Μίλα. Γιατί;

Κατερίνα:

Σιωπή

Οδυσσέας:

Σου πήρανε τη Λήδα. Το καταλαβαίνεις; Προσπάθησε να συγκεντρωθείς. Πως την έχασες; Άνθρωπος είναι δεν είναι καρφίτσα.

Την ταρακουνά

Δεν ήρθε η αστυνομία; Τι είπαν. Κάτι θα είπαν. Τα super Market έχουν κάμερες. Δεν κοίταξαν; Που να πάμε. Που να πάμε τώρα; Γιατί δεν μιλάς; Πες κάτι γαμώτο.

Βάζει τα κλάματα

ΣΚΗΝΗ 2

Η Κατερίνα ως τρόφιμος στο προαύλιο του Ψυχιατρείου. Διπλά της κάθεται ο Λάμπρος. Ένας άλλος τρόφιμος, 22 χρονών, λίγο καθυστερημένος στη μορφή, ανάβει συνεχώς τσιγάρα και τα πετάει.

Λάμπρος:

Η μάνα με βαρέθηκε.

Η μάνα λέει είμαι κακός που καπνίζω whinston.

Η μάνα δεν μ αγαπά επειδή έκλεψα ένα πρεζάκι.

Λέει καλύτερα να μείνω εδώ μέχρι να σταματήσω να είμαι κλεπτομανής.

Κατερίνα:

Αν το σκάσουμε από δω. Που θα πάμε; Πουθενά. Που να πάμε;

Λάμπρος:

Ο κύριος γιατρός λέει πως σκότωσες ένα παιδί.

Κατερίνα:

Η Λήδα χάθηκε. Δεν πέθανε.

Όλοι χάνονται μες στο Γενάρη.

Μετά τα Χριστούγεννα

Ο κόσμος μπερδεύεται μ’ όλα αυτά τα φώτα.

Λάμπρος:

Η μάνα δε χάθηκε. Μ’ έφερε εδώ. Εσύ δε χάθηκες.

Κατερίνα:

Ο Οδυσσέας χάθηκε. Έχει δυο μήνες να έρθει.

Λάμπρος:

Ο Οδυσσέας δεν σ’ αγαπά. Ο κύριος γιατρός μας αγαπά εδώ όλους.

Κατερίνα:

Δεν είμαι τρελή.

Λάμπρος:

Κανένας δεν είναι τρελός. Αλλά πρέπει να είμαστε εδώ.

Κατερίνα:

Κοντά μου θα τρελαινόσουν και συ.

Έτσι δεν είναι Οδυσσέα;

Στο βάθος της σκηνής φαίνεται ένας τρόφιμος με μακρύ μούσι

Λάμπρος:

Τι μούσι…

Κατερίνα:

Τι;

Λάμπρος:

Ένας που πέρασε. Δε τον λένε Οδυσσέα. Εμένα με λένε Λάμπρο. Εσένα;

Κατερίνα:

Κατερίνα.

Λάμπρος:

Τι θα κάνουμε;

Κατερίνα:

Λήδα ήταν το όνομα της μάνας σου, Οδυσσέα

Το παιδί κάποιος το πήρε μαζί

Ακόμη παραμένει η τελευταία μου ελπίδα.

ΣΚΗΝΗ 3

Στο δωμάτιο της Κατερίνας στο Ψυχιατρείο. Αυτή είναι ξαπλωμένη. Ο Γιατρός στέκεται από πάνω της με ένα φάκελο στο χέρι και τον επιδεικνύει.

Γιατρός:

Αυτό λέει πως σκότωσες ένα παιδί. Το ίδιο σου το παιδί.

Κατερίνα:

Ήμασταν μαζί

Κι έπειτα χάθηκε

Είχε πολύ κόσμο εκεί

Έλα να είμαστε ξανά μαζί

Τώρα θα ξανάπαω εκεί

Όλα έχουν μια λογική

Εμείς οι δυο ξανά μαζί

Αυτή είναι η κοινή λογική

Χαρούμενοι. Τρελοί. Τρελοί από χαρά.

Γιατρός:

Τι θες να κάνω;

Κατερίνα:

Ότι θα έκανε αυτή. Θα με σκότωνε.

ΣΚΗΝΗ 4

Ο Οδυσσέας και η Κατερίνα είναι ξαπλωμένοι γυμνοί στο κρεβάτι.

Οδυσσέας:

Άνοιξε τα πόδια

Κατερίνα:

Δεν με γουστάρεις καθόλου;

Οδυσσέας:

Ρωτάς;

Κατερίνα:

Δεν με γουστάρεις καθόλου;

Οδυσσέας:

Εσύ με γουστάρεις δηλαδή;

Κατερίνα:

Πολύ.

Οδυσσέας:

Τόσο πολύ;

Πέφτει από πάνω της. Αρχίζουν να συνουσιάζονται

Κατερίνα:

Θέλω…

Οδυσσέας:

Αυτή τη στιγμή;

Κατερίνα:

Πονάω.

Οδυσσέας:

Δε θα’ χε νόημα αν δεν πονούσες.

Κατερίνα:

Για μένα…

Οδυσσέας:

Μη μιλάς…

ΣΚΗΝΗ 5

Στο γραφείο του διευθυντή- Ψυχιάτρου. Ο Γιατρός κάθεται απέναντι του και του μιλά.

Γιατρός:

Κατερίνα τη λένε.

Κάπα την έχω στα χαρτιά μου

Στη καρδιά μου.

θέλω

Το κωλαράκι. Το βυζάκι της.

θέλω να τη λατρεύω.

κάποτε έγραφε…

Δυο βιβλία

όλα κι όλα!

Τα διάβασα

τα λατρεύω

τη λατρεύω.

Ψυχίατρος:

Είναι ασθενής σου.

Γιατρός:

Δεν έχει κανέναν άλλον πέρα από εμένα.

Ψυχίατρος:

Ακριβώς. Οι φιλικές σχέσεις μεταξύ ασθενών και γιατρών τιμωρούνται με θάνατο. Υπάρχει κανονισμός. Το γνωρίζετε.

Γιατρός:

Βοήθησε με.

Ψυχίατρος:

Αύριο θα επισκεφτώ την πτέρυγα.

ΣΚΗΝΗ 6

Ο Λάμπρος και ο Σάββας- ένας ομοφυλόφιλος τρόφιμος στο προαύλιο του Ψυχιατρείου.

Σάββας:

Λένε πως αποπλάνησα ένα παιδί.

Λάμπρος:

Η μάνα λέει πως ήμουν κακός από παιδί.

Σάββας:

Μ αρέσεις.

Λάμπρος:

Δεν μ αρέσουν τα αγόρια. Μ αρέσει η Κατερίνα.

Σάββας:

Με καυλώνουν τα αγόρια. Λένε εδώ μέσα πως θα το νικήσω αυτό.

Λάμπρος:

Εσύ…

Ο Σάββας Ανοίγει το φερμουάρ του παντελονιού του Λάμπρου

Σάββας:

Θα με βοηθήσουν να το νικήσω. Το πιστεύει κι ο πατέρας.

Λάμπρος:

Είδα μια φορά τα γεννητικά όργανα κάποιας κοπέλας στη τηλεόραση. Η μάνα λέει πως είμαι κακός.

Σάββας:

Θέλω να σου γλύψω τον πούτσο.

Λάμπρος:

Τον κοιτάζει ανέκφραστα

Η τηλεόραση είναι τα πάντα.

Σάββας:

Τόσο καιρό ήθελα να βγω από εδώ αλλά τώρα βρήκα εσένα. Εσύ είσαι τα πάντα.

Λάμπρος:

Θέλω να πάω στο δωμάτιο.

Σάββας:

Θέλω να στον γλύψω.

Πιάνει το μόριό του και το σφίγγει με μίσος

Λάμπρος:

Στο δωμάτιο θα είμαι μόνος και θα σκέφτομαι την Κατερίνα.

ΣΚΗΝΗ 7

Ο Οδυσσέας και η Κατερίνα στο κρεβάτι. Μόλις κάνανε σεξ. ο Οδυσσέας τελειώνει. Ο Οδυσσέας σηκώνεται για να πάει στην τουαλέτα.

Κατερίνα:

Πού πάς;

Οδυσσέας:

Έρχομαι

Μεγάλη παύση.

Επιστρέφει ο Οδυσσέας από την τουαλέτα με μια πετσέτα γύρω του.

Κατερίνα:

Μωράκι, έλα να σε πάρω μια αγκαλιά.

Οδυσσέας:

Τι θέλει η κούκλα;

Κατερίνα:

Θέλω να σου πω…

Οδυσσέας:

Αύριο έχω ξύπνημα νωρίς. Πρέπει να πάω τράπεζες.

Κατερίνα:

Είναι κάτι σοβαρό…

Οδυσσέας:

Τρεις πήγε η ώρα. Με ξενυχτάς ρε κουκλάκι…

Κατερίνα:

Άκουσέ…

Οδυσσέας:

Κάθε πρωί πάω στο γραφείο σαν φάντασμα.

Κατερίνα:

Έχω καθυστέρηση.

Οδυσσέας:

Ξαπλώνει στο κρεβάτι, δίπλα της

Είσαι σίγουρη?

Κατερίνα:

Είσαι ηλίθιος?

Οδυσσέας:

Καλή φάση.

Κατερίνα:

Τον φιλάει

Οδυσσέας:

Θα κάνουμε Μουτσιατσο.

Κατερίνα:

Τι;

Οδυσσέας:

Μαλακίες. Ό,τι λεφτά χρειαστείς θα στα δώσω.

Κατερίνα:

Για ποιο πράγμα;

Οδυσσέας:

Δεν ξέρω… Άσε με, δεν ξέρω.

Κατερίνα:

Είμαι…

Οδυσσέας:

Τι θες να κάνεις;

Κατερίνα:

Τι θα κάνουμε;

Οδυσσέας:

Ρε μωρό, τι να σου πω. Κι εγώ δεν παίρνω πολλά. Κι εσύ… ηθοποιός… Εντάξει γράφεις κιόλας. Αλλά αυτά δεν αφήνουν λεφτά. Κι εσύ μου συζητάς τώρα για παιδί.

Κατερίνα:

Δεν συζητάω τίποτα. Το μωρό θα γεννηθεί.

Οδυσσέας:

Τότε πρέπει να βρεις κανονική δουλειά. Άσε τα θέατρα, τα ποιήματα και τις μαλακίες.

Κατερίνα:

Είμαι τριάντα χρονών.

Οδυσσέας:

Πάντως να ξέρεις, σ αγαπώ.

Κατερίνα:

Η αγάπη θα μας χωρίσει.

Οδυσσέας:

Το όνομα της μάνας μου ήταν Λήδα. Το γκομενάκι που δεν κάθισε στον Δια και την έκανε κύκνο.

ΣΚΗΝΗ 8

Ο Γιατρός και ο Λαμπρός στο προαύλιο του ψυχιατρείου.

Γιατρός:

Δεν ξέρω γιατί

Αλλά με απελπίζεις.

Καθόλου πρόοδος…

Δεύτερη απόπειρα να αποδράσεις μέσα σε τρεις μήνες.

Τι είναι εκεί έξω στους δρόμους που δεν έχουμε εμείς εδώ;

Ελευθερία; Δεν υπάρχει ελευθερία ούτε στους δρόμους ούτε πουθενά.

Με μπερδεύεις…

Είναι σαν να εκλιπαρείς για την προσοχή μου.

Δεν σε καταλαβαίνω…

Η μάνα σου

λέει ότι ήσουν τόσο καλό παιδί.

Έσκυβες το κεφάλι όποτε σε κοίταζε στα μάτια.

Κι ύστερα τι συνέβη…

Άρχισες να παίρνεις τους δρόμους.

Να εξαφανίζεσαι για μέρες.

Να ζητιανεύεις τσιγάρα.

Να κλέβεις.

Λήστεψες ακόμη κι ένα κουρείο.

Τι μπορεί να κλέψει κανείς από ένα κουρείο;

Λάμπρος:

Εγώ..

Γιατρός:

Μη με διακόπτεις.

Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γνωρίζεις για σένα

Αν θες να γίνεις καλά.

Συνεχίζω.

Το ξέρεις ότι είμαι ο γιατρός σου και σ’ αγαπώ.

Μαύρη σκέψη

Σαν κάρβουνο.

Κι εσύ ο ασθενής το παίρνεις για ζωή.

Ας πούμε

ένα τελευταίο γεύμα σε κάποια ακρογιαλιά, με την Κατερίνα. Ντομάτα, τόνος και λίγο ψωμί.

Αλλά αυτό δεν είναι ζωή,

είναι σκέψη.

Όπως λίγη αγάπη αν βρεις

να την φυλάξεις

Μη χαθείς.

Εγώ μονάχα σ αγαπώ εδώ.

Λάμπρος:

Το ξέρω, κύριε γιατρέ.

ΣΚΗΝΗ 9

Ο Γιατρός και ο Σάββας σε λευκό δωμάτιο του ψυχιατρείου.

Γιατρός:

Είσαι ζωντανός

Είσαι όμορφος

Είσαι δικός μου εδώ.

Είναι και κάτι άλλο

κάτι πάνω και πέρα από μας,

η ίαση.

Δεν είναι αργά.

Η αγάπη που σου χω δεν είναι ώρα να αναπαυτεί.

Θα γίνεις άντρας.

Θα γίνεις καλά.

Αυτό επιθυμεί ο πατέρας σου

Αυτό επιθυμούν όλοι.

Σαν άντρας θα κληρονομήσεις τα πάντα.

Τις επιχειρήσεις του.

Θα κατακτήσεις ολόκληρη τη γη.

Σάββας:

Δίχως άντρες η γη θα βυθιστεί για πάντα στο σκοτάδι. Θα εκλείψει το φως.

Γιατρός:

Σκοτάδι…

Κανείς δεν μπορεί πραγματικά να το δει.

Ούτε οι γιατροί.

Μια μαύρη θάλασσα

Γύρω μας και παντού

Με κοράλλια και αχινούς και εμείς ναυάγια στον πάτο.

Σάββας:

Στο δελτίο των 8:30

Είδα το πιο όμορφο αγόρι.

Απ’ το ταβάνι κοίταζε τον κόσμο υπεροπτικά.

Γιατρός:

Μόνο αγόρι. Αλαζονικό.

Πουθενά γι’ αυτό μια αγκαλιά.

Μπορείς να πηγαίνεις.

Σκηνή 10

Στο δωμάτιο της Κατερίνας στο ψυχιατρείο. Η Κατερίνα είναι ξαπλωμένη, κοιμάται. Ο γιατρός από πάνω της, της μιλά.

Γιατρός:

Αν έβαζα ένα νόμισμα στο στόμα σου θα μου τραγουδούσες;

Αν σε φιλούσα θα έκλεινες τα μάτια;

Αν σου’ λεγα να με καταλάβεις θα μ αγαπούσες;

Αν μ αγαπούσες θα με καταλάβαινες;

Τι είναι «καταλαβαίνω κάποιον» μέσα σ’ αυτές

Τις Κυριακές

υπνωτισμένες από το μπλε φως της τηλεόρασης στο σαλόνι

Αν Κάπα, νομίζω πως σε χάνω

είναι γιατί εδώ μαθαίνω τα πάντα να χάνω.

ΣΚΗΝΗ 11

Ο Λάμπρος και η Κατερίνα στο προαύλιο του ψυχιατρείου.

Κατερίνα:

1+1=2. Σ’ ακούω

Λάμπρος:

1+1=2

Κατερίνα:

2+2=4. Σ’ ακούω

Λάμπρος:

2+2=4

Κατερίνα:

Μάθημα πρώτο. Η μαγεία των αριθμών.

Η απελπισία κι ο πόνος των ανθρώπων

4+4+4+4+4+4+4+4+4+4+4+4+4=29. Σ’ ακούω.

Λάμπρος:

Σιωπή

Κατερίνα:

29 Γενάρη η Λήδα μου γλιστρά απ’ το χέρι.

Λάμπρος:

4+4+4+4+4+4+4=22 χρονών. Αλλά είναι σαν να μη γεννήθηκα ποτέ.

Κατερίνα:

Καλύτερα να μη γεννιόμασταν ποτέ.

Λάμπρος:

Η μαγεία των αριθμών… Ο πόνος των ανθρώπων.

Κατερίνα:

Ένα ακαθόριστο πένθος σε τέσσερα κλαδιά

Μπερδεύεται μες σε σαράντα τούφες μαλλιά.

Ανάσα ο άνεμος που τέσσερα δέντρα χτυπά

Και τα ξεριζώνει.

Λάμπρος:

Μου μαθαίνεις πράγματα πολλά.

Κατερίνα:

Σαράντα τόνοι ο σταυρός κι ο Χριστός τον κουβαλά.

Λάμπρος:

Μου μαθαίνεις πράγματα κι έτσι σ’ αγαπώ.

Κατερίνα:

Η αγάπη θα μας χωρίσει.

ΣΚΗΝΗ 12

Ο Οδυσσέας και η Κατερίνα σε δωμάτιο μαιευτηρίου.

Οδυσσέας:

Πανέμορφη είναι!

Κατερίνα:

Πιο όμορφη από μένα;

Οδυσσέας:

Θα την φέρουν να τη δεις σε λίγο. Πως νοιώθεις?

Κατερίνα:

Είναι πιο όμορφη από μένα;

Οδυσσέας:

Είσαι όμορφη.

Κατερίνα:

Νοιώθω πολύ άσχημη τώρα.

Οδυσσέας:

Είσαι πολύ όμορφη για μένα τώρα.

Κατερίνα:

Δεν θέλω να τη δω.

Οδυσσέας:

Τι λες;

Κατερίνα:

Θα κάνω εμετό.

Οδυσσέας:

Να φωνάξω το γιατρό.

Κατερίνα:

Φύγε από μπροστά μου!

Οδυσσέας:

Πάω…

Εξέρχεταιο Οδυσσέας.

Παύση. Η Κατερίνα τον παρατηρεί που φεύγει. Μένει μόνη στο δωμάτιο.

Κατερίνα:

Θέλω τόσα να σου πω

Ευχή να πνιγώ.

Πάντα το επόμενο πρωί είναι το πιο ωραίο.

Βγάζω τα τακούνια

Περίπατος στη θάλασσα.

Μέχρι ν’ αγγίξω το γυαλί τ’ ουρανού.

Από εκεί

Σαν να βλέπω το παιδί στις ειδήσεις.

Με τα νύχια τα αρχικά του .

Ωραίο δεν ακούγεται;

Ελεύθερη

τα χέρια

σε ρυθμούς έφηβων αυτόχειρων.

Θέμα χρόνου η ευτυχία όλων μας.

Ξαπλωμένο θαυμαστικό.

Τελεία και παύλα.

Δρόμος μεγάλος

Δρόμος υγρός.

Τέλος και τέρμα και φτάνει ως εδώ.

Όποιον με πλήγωσε θα εκδικηθώ.

Αν είσαι μόνος μπορείς και να μισείς.

Και εδώ μέσα άγιος κανείς.

Άγιος κανείς;

Καθρεφτίζομαι στο πιάτο του μεσημεριανού

μετά την καθιερωμένη ταφή μου στα συντηρητικά.

Στο ταβάνι το φως τεντώνει καλώδια.

Μπορεί να έχω ήδη πεθάνει.

Είμαι μια μικρή με μακριά μαύρα μαλλιά.

Προσέξτε μου το παιδί.

Μεγάλη παύση

Το κλάμα μου θα βρικολακιάσει

Μέσα της.

Δάχτυλα μακριά

κάτω απ’ το νερό

Τρέχουν στις άκρες από τα βλέφαρα.

Απόμεινα γη.

Ένα εξηνταενιά λάσπη κάθετη στη βροχή.

Όρθιος τάφος γεμάτος νερό.

Νεκρά φύση σε εξέλιξη

Μες στο νερό.

Έχει μουδιάσει το στόμα μου…

Τελευταίες λέξεις φύκια κάτω από τη γλώσσα.

Ό,τι και να κάνετε, φίλοι αστερίσκοι

Όσες κομπανίες και να επιχειρήσετε

Το πολύ να μοιάσετε με καμιά αρκούδα

Ή σε κανα χαμένο τοξοβόλο.

Τοξοβόλε, ομοιοπαθής!

Όσο για σας τα δύο

Που τσακώνεστε μονίμως

Για υψομετρικούς λόγους

Έχω να σας πω.

Εσύ πάνω, εσύ κάτω;

Να μου εξηγήσετε, τι;

Το κυρίαρχο μες στην αδυναμία της νύχτας;

Αυτό θα καταστήσει τον ήλιο αποσιωπητικό

Σσσσσσσσστ…

Εντάξει, το βλέπω,

Σας ευγνωμονώ.

Στο βάθος, φώς.

Μια μαυρίλα.

Κι αυτό το τερατώδες φεγγάρι…

Λες και την έπαθε από μπαζούκας.

Μεγάλη τρύπα

Παύση

Σαν πανσέληνος.

Είδες;

Τέλος, τέλος καλό.

Μια καλημέρα ο ένας στον άλλον.

Μα είναι βράδυ.

Εύχομαι…

Κοίτα τώρα που αρχίσαμε…

Θέλω μόνο να ευχηθώ....

Μείνε ως το τέλος. Τέλος καλό.

Εννιά μήνες

η ίδια ευχή

την ίδια μέρα,

29 .

Πού είναι;

Δε θέλω τίποτα!

Ανανέωση λογαριασμού- θα ζήσω κι αυτόν τον μήνα. Αδιαμαρτύρητη γλώσσα, 28,60 + φπα. Ευχαριστώ.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

ΣΚΗΝΗ 13

Ο Ψυχίατρος- διευθυντής κλινικής κρατά ένα μεταλλικό σωλήνα. Μαζί του ο Γιατρός και ο Σάββας στο προαύλιο της κλινικής.

Ψυχίατρος:

Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να πεθάνει κανείς.

Άνθρωποι πεθαίνουν συνεχεία και παντού.

Μέσα σε αυτοκίνητα, πάνω σε ταράτσες, μέσα σε φούρνους

Βλέποντας ένα τοίχο, τον ήλιο, το εκτελεστικό απόσπασμα.

Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να γιατρευτεί κανείς.

Αλλά όπως και να χει για να γιατρευτεί κανείς, κάτι μέσα του πρέπει πρώτα να πεθάνει.

Πετάει τον σωλήνα στον γιατρό

Ώρα γιατρειάς.

Ώρα γι’ ανάσταση.

Ώρα θανάτου.

Πιάνει από τα μαλλιά τον Σάββα και τον γονατίζει. Ο γιατρός αρχίζει να κλαίει.

Γιατρός:

Σ’ αγάπησα. Η αγάπη θα μας χωρίσει.

Ψυχίατρος:

Κάντο. Από τον κώλο στο στόμα.

Γιατρός:

Διστάζει

Ψυχίατρος:

Βγάζει ένα περίστροφο από την τσέπη του. Το βάζει στο κεφάλι του Γιατρού.

Ή αυτός ή εσύ.

Ο θάνατος είναι γέννα.

Πάντα κάτι καινούργιο.

Ο θάνατος είναι τελευταία ανάσα.

Ο θάνατος είναι γλίστρημα στο τέλος του χρόνου.

Ο θάνατος δεν είναι τίποτα, ούτε καν μια ιδέα.

Αίμα, ξέρασμα και δάκρυ.

Νερό, μήνες, χρόνια.

Τώρα

Σκατά στο στόμα.

Στο γιατρό

Ή αυτός ή εσύ.

Παύση

Ο Γιατρός χώνει τον σωλήνα στον πρωκτό του Σάββα. Ο Σάββας πεθαίνει

ΣΚΗΝΗ 14

Στο προαύλιο του ψυχιατρείου. Ο Ψυχίατρος κρατά μια πλαστική σακούλα. Μαζί του ο Γιατρός κι ο Λάμπρος.

Ψυχίατρος:

Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να πεθάνει κανείς,

Μια νύχτα φωτεινή καλοκαιρινή

με ένα χάρτινο φεγγάρι ψηλά…

Θάνατος είναι η Αηδία, το να έρχεται κάνεις σε τούτη τη ζωή.

Θάνατος είναι ο άνθρωπος που γεννιέται ελεύθερος

αλλά όπου τον δεις είναι με αλυσίδες.

Θάνατος είναι το σίδερο της αγκαλιάς της μητέρας.

Θάνατος δεν υπάρχει, βρίσκεται μόνο στα βιβλία,

καπνός που αφήνουν πίσω οι συλλαβές μου.

Γελά. Ανοίγει την σακούλα που κρατά και πετά στο πάτωμα δεκάδες κουτιά τσιγάρα. Κοιτά τον Λάμπρο στα μάτια

Φάτα

Ο Λάμπρος διστάζει. Βάζει τα κλάματα

Ψυχίατρος:

Φάτα είπα

Ο Λάμπρος παίρνει ένα πακέτο από το πάτωμα το ανοίγει κι αρχίζει να τρώει το περιεχόμενο του

Ψυχίατρος:

Όχι ένα ένα, Όλα μαζί.

Κοιτά τον γιατρό

Βοήθησε τον να καταπιεί.

Γιατρός:

Στον Λάμπρο

Σ αγάπησα. Η αγάπη θα μας χωρίσει

Του χώνει ολόκληρα πακέτα τσιγάρα στο στόμα

Ψυχίατρος:

Κατάπινε.

Τον Λάμπρο τον πιάνει βήχας. Δεν μπορεί να καταπιεί.

Ο ψυχίατρος του περνά την σακούλα στο κεφάλι και τον πνίγει. Ο Λάμπρος πεθαίνει από ασφυξία

ΣΚΗΝΗ 15

Λευκό δωμάτιο. Ο Ψυχίατρος είναι όρθιος με ένα πλαστικό μωρό στο ένα χέρι και στο άλλο ένα μεγάλο ψαλίδι. Η Κατερίνα είναι δεμένη στο κρεβάτι με ανοιχτό τα πόδια.

Ψυχίατρος:

Άνθρωποι χάνουν τα παιδιά τους καθημερινά.

Άνθρωποι χάνουν τον εαυτό τους καθημερινά.

Μπροστά από οθόνες, προϊόντα, γιγαντοαφίσες.

Είναι το σημείο των καιρών.

Αυτή η γενική ανασφάλεια

Ποιος είμαι, τι είμαι, δεν ξέρω

Ο θάνατος έρχεται αργά αλλά με σταθερό βήμα.

Πατά πρώτα πάνω στα νύχια.

Στον γιατρό

Βγάλτε της πρώτα τα νύχια.

Γιατρός:

Όχι την Κάπα

Ψυχίατρος:

Είναι μια πουτάνα

Γιατρός:

Είναι η ζωή μου εδώ

Ψυχίατρος:

Είναι μια ψεύτρα. Δεν το έχασε ποτέ το παιδί το παράτησε εκεί.

Γιατρός:

Είναι η μόνη αλήθεια για μένα εδώ.

Ψυχίατρος:

Ο θάνατος είναι μια νοσοκόμα που παίρνει πίπες στο διάδρομο.

Ο θάνατος είναι η παρουσιάστρια των ειδήσεων που δεν αυτοκτονεί από αηδία.

Γελά

Ή αυτή ή εσύ.

Γιατρός:

Όχι την Κάπα

Ψυχίατρος:

Είναι ωραίο να πεθαίνει κανείς νέος

Είναι ωραίο να πεθαίνει κανείς

Βγάζει το πιστόλι από την τσέπη του και το κολλά στο κεφάλι του γιατρού

Ή αυτή ή εσύ

Γιατρός:

Εγώ.

Ο Ψυχίατρος τον πυροβολεί. Ο γιατρός σωριάζεται. Γυρνά στην Κατερίνα. Με το μεγάλο ψαλίδι της κόβει τα δάχτυλα.

Αίμα στα πλακάκια

Κι ένα κομμένο αυτί.

Της ξεριζώνει τα μαλλιά

Τούφες στα πλακάκια

Κι ένα σπασμένο γυαλί.

Ένα παιδί γεννιέται

Ένα αστέρι χάνεται.

Ένα μωρό γυρνά στη μήτρα που το γέννησε.

Αυτό δε θέλουμε όλοι τελικά;

Σκίζει το αιδοίο της με το ψαλίδι και χώνει το πλαστικό μωρό μέσα της. Αυτή ξεψυχά

Οριζόντιος ο θάνατος.

Είμαι κάθετος σ’ αυτό

ΣΚΗΝΗ 16

Γραφείο ψυχιάτρου. Ο Ψυχίατρος μπροστά από ένα μπόγο με ρούχα κι απέναντι του ο Οδυσσέας

Ψυχίατρος:

Είναι ένα μαύρο πέλαγο

Μέσα κι έξω και παντού.

Ένα ασίγαστο μ’ αγαπά δεν μ’ αγαπά;’ Ο εαυτός μου

Για όλους τους ασθενείς εδώ και σ όλο τον κόσμο

Στο τέλος είναι ένα μαρτύριο.

Όπως κι αν το πεις

Κατάθλιψη, ψύχωση, παράνοια…

Το ψέματα δεν βοηθούν αγαπητέ μου.

Ολόκληρες γενιές ανθρώπων ταΐστηκαν μ αυτά

Αλλά δεν βοηθούν… σε κάνουν χειρότερο.

Ο θάνατος είναι η μόνη αλήθεια.

Κι η αλήθεια βοηθά, μας κάνει πιο ανθρωπινούς,

Με περισσότερη κατανόηση, αγάπη και τα λοιπά.

Η γυναίκα σας πέθανε γιατί φοβόταν τα γηρατειά.

Αυτό είναι όλο.

Κι αυτά εδώ είναι τα πράγματα της, ρούχα και βιβλία.

Οδυσσέας:

Η Λήδα βρέθηκε. Στη Σουηδία. Οι απαγωγείς την πούλησαν για 6 χιλιάδες ευρώ εκεί. Έλειπα για δυο μήνες μέχρι να βγουν τα χαρτιά. Η Κατερίνα θα γίνει καλά;

Ψυχίατρος:

Ο θάνατος

Το αίμα

Ο φόβος

στα χείλη

στα μέλη

στην ψυχή.

Σας είπα…

Η γυναίκα σας πήρε με το ίδιο της το χέρι τη ζωή.

Οδυσσέας:

Κι εσείς;

Ψυχίατρος:

Εγώ συνεχίζω να ζω. Υποφέρω όπως όλοι εμείς.

Τ Ε Λ Ο Σ