«Η μυστική ζωή του Γουόλτερ Μίττυ» και «Ο πανηγυρικός»

του Ιάκωβου Καμπανέλλη

Δραματουργία

Ο μονόλογος «Η Μυστική Ζωή του Γουόλτερ Μίττυ», έχει παρουσιαστεί μόνο μια φορά, το 1957 από τον θίασο του Βασίλη Διαμαντόπουλου και είναι ελεύθερη διασκευή από το διήγημα του Τζέιμς Θέρμπερ: «Η μυστική ζωή του Γουόλτερ Μίττυ». Τον “Πανηγυρικό” τον είχα δει το 1992 στο θέατρο Στοά από τον Θανάση Παπαγεωργίου. Επίσης, το 2017 σκηνοθετημένο από τον Βασίλη Κατσικονούρη, σε ερμηνεία του Βασίλη Βλάχου. Το 2005 είχε επίσης παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία της Γλυκερίας Καλαϊτζή και τον ερμήνευσε ο Νίκος Λύτρας στα πλαίσια της παράστασης μονολόγων “Άντρες σε κρίση” στην Πειραματική σκηνή της Τέχνης. Πρώτη φορά όμως ο μονόλογος ανέβηκε ως ένα από τα μονόπρακτα του έργου “Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα”, το 1976, μαζί με τα: Ο πιστός άνθρωπος, Ο πανηγυρικός, Ο άνθρωπος και το κάδρο και Η γυναίκα καιοΛάθος, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν και με ερμηνευτή τον Νικήτα Τσακίρογλου.

Η μυστική ζωή του Γουόλτερ Μίττυ, είναι ένα μονόπρακτο που ανιχνεύει την ανθρώπινη φύση μέσα από τις ονειροπολήσεις ενός πολύ συνηθισμένου ανθρώπου που έχει σαν χόμπι να σκουπίζει φύλλα στον κήπο του. Όταν οι εξωτερικοί παράγοντες τον ενοχλούν με οποιοδήποτε τρόπο και κυρίως μέσα από πιέσεις που του ασκεί η γυναίκα του, ο Γουόρεν βυθίζεται σε ονειροπολήσεις στις οποίες υιοθετεί πρόσωπα με ιδιαίτερες ικανότητες και πλούσια σε περιπέτειες ζωή και ταυτίζεται μ’ αυτά. Πραγματικότητα και ονειρώξεις μπλέκονται γλυκά, προσφέροντας στον Γουόρεν την γνήσια απόλαυση ενός ονειροβάτη που πρωταγωνιστεί με την φαντασία του σε συγκλονιστικά γεγονότα αποδεικνύοντας με τις πράξεις του, τα σπάνια ταλέντα του και τον χαλύβδινο χαρακτήρα του καθώς η ζωή του γέρνει στη δύση της κι οι πιθανότητες να βιώσει ανάλογες εμπειρίες, εξαντλούνται. Θα ήθελε ο Γουώρεν μια ζωή σαν κι αυτές που επιλέγει μέσα από τις φαντασιοκοπήσεις του; Θα μπορούσε άραγε να πληρώσει το ανάλογο τίμημα για να την κτίσει; Μάλλον όχι αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Ο χαμένος, ασήμαντος ανθρωπάκος που ζει στο περιθώριο ακόμα και της δικής του ζωής, που υποτάσσεται σε μια επιβεβλημένη ρουτίνα και έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με μια απεχθή πραγματικότητα, δεν ενδιαφέρεται μάλλον να κατακτήσει υψηλούς στόχους, τον μόνο που τον θέλγει είναι η απόδραση από την ίδια του την ύπαρξη. Σκουπίζοντας φύλλα κάθε απόγευμα καθώς ο ήλιος γέρνει προς την δύση του, ο Γουόρεν μπορεί να γίνει όποιος θέλει, να υπάρξει όπου θέλει και να μεγαλουργήσει με όποιον τρόπο θέλει. Και με την ίδια ευκολία μπορεί να επιστρέψει στην ασφαλή πραγματικότητα του, αποφεύγοντας τις συνέπειες μιας επικίνδυνης ζωής κι απολαμβάνοντας την ανάπαυση του “πολεμιστή” στο ήσυχο σαλονάκι του, παρέα με την ανυπόφορη αλλά και καθησυχαστική παρουσία της γυναίκας του. Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε από μας. Ο καθένας που δημιουργεί ένα Άβαταρ για να βυθιστεί στις περιπέτειες ενός επικίνδυνου κόσμου των βίντεο-γκέημς ή παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα μια κινηματογραφική περιπέτεια, ασυνείδητα αλλά και απόλυτα ταυτισμένος με τον δυναμικό πρωταγωνιστή ή δημιουργεί ένα φέικ προφίλ για να παρουσιαστεί έκλαμπρος στην διαδικτυακή κοινωνία, πείθοντας στο τέλος και τον εαυτό του πως είναι αυτός ο άλλος κι όχι ο βαρετός εαυτός του, που θα προτιμούσε να τον ξεχνάει όσο γίνεται, πιο συχνά, όσο γίνεται, περισσότερο.

Εκείνος που δεν ζει, ονειροπολεί. Όπως κι ο ήρωας αυτού του μονολόγου, όλοι ξέρουμε φυσικά κατά βάθος πως πίσω από τα παραπετάσματα της απάτης, ζει ο πραγματικός μας εαυτός κι ανυπομονεί να μας συντρίψει με την ατιμωτική του αλήθεια, αμέσως μόλις του το επιτρέψουμε. Κι αν τύχει να το ξεχάσουμε, μια φωνή πίσω από τα παράθυρα και τους τοίχους, είναι πρόθυμη να μας το θυμίσει. Κι όμως οι περισσότεροι από μας, εξακολουθούμε να σκουπίζουμε “φύλλα” στις φθινοπωρινές αυλές μας, ταξιδεύοντας σε φαντασιακούς κόσμους κι αντιστεκόμαστε στην πραγματικότητα που προσπαθεί να μας ξαναβυθίσει στην πλήξη της. Λογικό το βρίσκω. Ακόμα κι αν έχει ταξιδέψει στ’ άστρα, ο άνθρωπος θα πλήττει κι η ζωή των άλλων, πάντα μυστηριώδης κι ανεξιχνίαστη, θα είναι αυτή που θα του κεντρίζει το ενδιαφέρον. Αυτή που θα ήθελε, να είναι η δική του ζωή. Γι’ αυτό μην απορήσετε αν σας πω πως όλοι αυτοί οι διάσημοι άντρες που ονειρεύεται πως είναι ο Γουόρεν, όταν βυθίζονται στις ονειροπολήσεις τους, γίνονται ο Γουόρεν κι απολαμβάνουν την δική του ανέφελη, πληκτική ζωή τόσο, όσο κι εκείνος απολαμβάνει την έκθαμβη πάλη τους με τα κάθε λογής δαιμόνια.

Ο Πανηγυρικός είναι ένας μονόλογος που αποκαλύπτει μέσα από την ανάπτυξη του και το εκρηκτικό φινάλε του, όλες τις παθογένειες της μεταπολεμικής, Ελληνικής κοινωνίας. Τις λαμογιές, τις κομπίνες, τις πλάγιες, κεκαλυμμένες ενέργειες, τις απατεωνιές, τις μικρότητες και τις ανηθικότητες ενός κόσμου που είναι ο δικός μας, ίδιος κι απαράλλακτος ως τα σήμερα. Ο Δήμαρχος είναι πρώτα από όλα, ο μέσος Έλληνας που πιστεύει πως του αξίζει να ανελιχτεί και θα προβεί σε κάθε ανέντιμο μέσον για να το πετύχει. Είναι επίσης το είδωλο του ηγέτη που συνήθως επιλέγει αυτός ο μέσος Έλληνας, ώστε να μπορεί ατιμώρητα να διαπράττει τις παρανομίες του με την έγκριση του ισχυρού αφέντη. Διαλέγοντας έναν ηγέτη αποκαλύπτεις με ένα τρόπο και την δική σου φύση. Τον διαλέγεις να σου μοιάζει κι όταν λόγω διαφορετικών μεγεθών εκείνος σε καταστρέφει, αρχίζεις να ψάχνεις έναν σωτήρα που όμως θα τον ξαναστείλεις στο πυρ το εξώτερον αμέσως μόλις σταθείς στα πόδια σου. Αλλά κι αν εσύ αποφασίσεις πως δεν θα τον εκλέξεις, θα βρει ένα τρόπο να εκλεγεί από μόνος του. Κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να τον φρενάρει. Αυτός είναι ο δήμαρχος, αυτός είναι ο Έλληνας, αυτοί είναι κι εκείνοι που τον κυβερνάνε. Αλλάζει μόνο ένας αριθμός, αυτός του ποσού που θα εξοικονομήσει ο καθένας ανάλογα με το μέγεθος και την ποιότητα του αξιώματος του. Θαυμάσιο πορτρέτο της κοινωνίας μας, που από ότι φαίνεται δεν έχει προγραμματιστεί να βελτιώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Και θαυμάσια διατυπωμένη δραματουργικά, η πτώση κι η αποκάλυψη του ήρωα μέσα από τις ίδιες του τις ενέργειες, από τα ίδια του τα έργα και τα λόγια. Μην ανησυχείτε. Δεν πρόκειται να συντριβεί. Ο Πανηγυρικός του θα ξεχαστεί μαζί με την ήττα του κι η θριαμβική του πορεία προς το ανέντιμο κέρδος θα συνεχιστεί ανεμπόδιστη ως το τέλος το δικό του ή του δήμου του ή και τα δύο. Η μόνη δύσκολη στιγμή του, είναι όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του και πρέπει να αναπτύξει τα επιχειρήματα της υπεράσπισης του. Αλλά οι τιμές, οι δόξες, τα κέρδη κι η αυταρέσκεια θα τον αποζημιώσουν γι’ αυτές τις μικρές, ασήμαντες αντιξοότητες που του προκαλούν ανόητες γειτόνισσες με ανεδαφικές ηθικές αξίες και λάθος πρότυπα. Θα συντρίψει την εχθρά του και θα βαδίσει προς την επόμενη ανεντιμότητα, ανενόχλητος. Άλλωστε όλοι όσοι τον ακούνε εκτός φυσικά από την πείσμονα αυτή γυναίκα που τον φέρνει αντιμέτωπο με την συνείδηση του, μήπως και δεν θα τον καταλάβουν; Δεν επιθυμούν τα ίδια μ’ αυτόν; Δεν του μοιάζουν; Πως θα μπορούσαν λοιπόν να μην τον συγχωρήσουν;

Ο συγγραφέας

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Νάξο στις 2 Δεκεμβρίου 1921 και είναι το έκτο από τα εννέα παιδιά του Στέφανου Καμπανέλλη, εμπειρικού φαρμακοποιού, και της Αικατερίνης Λάσκαρη. Ο πατέρας του καταγόταν από την Χίο, ενώ η μητέρα του προερχόταν από παλιά αρχοντική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης.
Ήδη από μαθητής στο δημοτικό σχολείο ο μικρός Ιάκωβος διακρίνεται για την κλίση του στη λογοτεχνία. Μετά τις δύο πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, όπου έχει συμμαθητή τον Μανόλη Γλέζο, έντονα βιοποριστικά προβλήματα αναγκάζουν την οικογένεια να μεταφερθεί στην Αθήνα. Εγκαθίστανται στο Μεταξουργείο. Tην ημέρα εργάζεται και το βράδυ σπουδάζει σχεδιαστής τεχνικού σχεδίου στη νυχτερινή Σιβιτανίδειο Σχολή.
Την ίδια εποχή, στην περιοχή που έμενε, στο Μεταξουργείο, γνωρίζεται με συνομηλίκους του που έχουν κοινές λογοτεχνικές ανησυχίες όπως οι: Τάσος Λειβαδίτης, Κώστας και Αλέξανδρος Κοτζιάς, Δημήτρης Χριστοδούλου και Ρένος Αποστολίδης. Παράλληλα, εμπλουτίζει τις γνώσεις του με αναγνώσεις βιβλίων, κυρίως λογοτεχνίας και ιστορίας, που του αποκαλύπτουν την ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και τα μυστικά της γραφής.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής (1942), σχεδιάζει μαζί μ' ένα φίλο του να καταφύγουν στη Μέση Ανατολή. Επειδή το χρηματικό ποσό που χρειάζονταν ήταν υπέρογκο, αποφασίζουν να περάσουν στην Ελβετία μέσω Αυστρίας. Στην διαδρομή από Βιέννη προς Ελβετία σε έναν έλεγχο συλλαμβάνονται στο Ίνσμπρουκ. Ο Καμπανέλλης μεταφέρεται στην Βιέννη για ανάκριση και καταλήγει στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως και εξοντώσεως Μαουτχάουζεν.
Εκεί θα παραμείνει ως τις 5 Μαΐου 1945, όταν το στρατόπεδο απελευθερώθηκε από τον αμερικανικό στρατό. Οι συγκρατούμενοι του, χίλιοι εκατό Έλληνες και Ελληνοεβραίοι, τον εκλέγουν αντιπρόσωπο τους στη Διεθνή επιτροπή που φροντίζει για την ανάρρωση και την επιστροφή τους στην Ελλάδα και στο Ισραήλ.

Στην Αθήνα, που έχει απελευθερωθεί από τον γερμανικό ζυγό αλλά μαστίζεται από έντονες πολιτικές αναταραχές, μια παράσταση που βλέπει τυχαία στο Θέατρο Τέχνης, τον μαγεύει και τον οδηγεί να στραφεί στο θέατρο. Στερούμενος όμως των τυπικών προσόντων (απολυτήριο γυμνασίου), δεν μπορεί να φοιτήσει ως ηθοποιός στις δραματικές σχολές και αφιερώνεται στη συγγραφή θεατρικών έργων.
Πρώτο του έργο το: Άνθρωποι και ημέρες (1946), που παραμένει ανέκδοτο. Με το Χορός πάνω στα στάχυα (1950), που ανεβαίνει από τον θίασο του Αδαμάντιου Λεμού, εγκαινιάζει τη μακριά πορεία του στη νεοελληνική σκηνή. Ακολουθούν: Ο κρυφός ήλιος, Ο μπαμπάς ο πόλεμος, Οδυσσέα γύρισε σπίτι, και τα μονόπρακτα: Η οδός, Ο γορίλας και η ορτανσία κ. ά., που θα παιχτούν πολύ αργότερα.
Η γνωριμία του με την τότε νεοεμφανιζόμενη ηθοποιό, Μελίνα Μερκούρη, του εμπνέει το θεατρικό Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια. Η πετυχημένη μεταφορά του στον κινηματογράφο από τον Μιχάλη Κακογιάννη, ματαιώνει την προγραμματισμένη παράσταση. Η προβολή της ταινίας Στέλλα σε ξένα φεστιβάλ κινηματογράφου επιβάλλει αμέσως τους συντελεστές της διεθνώς. Ακολουθεί η συνεργασία του με τον Νίκο Κούνδουρο στο σενάριοΟ Δράκος (1955), που θεωρείται ταινία - σταθμός στην ιστορία του νεοελληνικού κινηματογράφου και της παγκόσμιας ταινιοθήκης.

Η αναγνώριση ως θεατρικού συγγραφέα έρχεται με το έργο Έβδομη μέρα της Δημιουργίας(1956), που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη στο Εθνικό Θέατρο και αγκαλιάζεται από κοινό και κριτικούς.
Το μονόπρακτο Αυτός και το πανταλόνι του(1957), παίχτηκε με δύο άλλα μονόπρακτα του Λουίτζι Πιραντέλλο και του Άντον Τσέχωφ σ' ένα ρεσιτάλ υποκριτικής του Βασίλη Διαμαντόπουλου.
Η αυλή των θαυμάτων(1957), που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν στο Θέατρο Τέχνης, με σκηνικά Γιάννη Τσαρούχη και μουσική Μάνου Χατζιδάκι, μετά τη θερμή υποδοχή του από το κοινό, θεωρείται καλλιτεχνικό γεγονός και καθιερώνει τον Καμπανέλλη ως αναμορφωτή της νεοελληνικής δραματουργίας. Η απήχηση της παράστασης οδηγεί στην ανανέωση της συνεργασίας του με τον Κουν και την επόμενη σεζόν.

Το έργο Η ηλικία της νύχτας(1959) ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν στο Θέατρο Τέχνης, χωρίς όμως την αναμενόμενη ανταπόκριση από το κοινό. Με την παράσταση Παραμύθι χωρίς όνομα(1959), βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα, που ο Καμπανέλλης γνώριζε από παιδί, πειραματίζεται σε νέους τρόπους έκφρασης. Η σκηνική αυτή αλληγορία, που ανεβαίνει από το θίασο του Βασίλη Διαμαντόπουλου και της Μαρίας Αλκαίου, παρά τους εξαιρετικούς συντελεστές της και τη συμβολή του Μάνου Χατζιδάκι στη μουσική, δε γίνεται δεκτή και σύντομα κατεβαίνει.
Ωστόσο, τα έργα Η αυλή των θαυμάτων και Παραμύθι χωρίς όνομα, θα αναδειχθούν στη συνέχεια ως τα δύο πιο αγαπητά και πολυπαιγμένα θεατρικά του.
Η αντιμετώπιση αυτών των έργων και το έντονο ασταθές πολιτικό κλίμα της ταραγμένης δεκαετίας του '60, προβληματίζει τον Καμπανέλλη που βρίσκεται σε μια κρίσιμη περίοδο καμπής και αναθεωρήσεων των εκφραστικών του μέσων. Αποφασίζει να επισκεφθεί το Λονδίνο, όπου θα μείνει εκεί για κάποιο διάστημα για να ενημερωθεί για τις νέες καλλιτεχνικές και θεατρικές τάσεις. Καρπός αυτής της εμπειρίας είναι το έργο Η γειτονιά των αγγέλων(1963), που ανεβαίνει μόλις έρχεται στην Ελλάδα από το θίασο Τζένης Καρέζη, με μουσική Μίκη Θεοδωράκη, παρουσιάζοντας ένα νέο σκηνικό λόγο εν είδει λαϊκής όπερας.
Η εμπειρία του στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως που τον απασχολούσε πολλά χρόνια πριν, αποτυπώνεται στο χρονικό του Ματχάουζεν. Μια μαρτυρία που κυκλοφορεί αρχικά από τις εκδόσεις Θεμέλιο (1961) και εν συνεχεία από τις εκδόσεις Κέδρος, γίνεται αμέσως εκδοτική επιτυχία και με τις συνεχείς επανεκδόσεις μέχρι σήμερα, αναδεικνύεται ως επίτευγμα της αντιπολεμικής λογοτεχνίας. Η απήχηση του βιβλίου παρακινεί τον Καμπανέλλη να γράψει τους στίχους των 4 τραγουδιών του ομώνυμου κύκλου, που μελοποιεί ο Μίκης Θεοδωράκης και παρουσιάζονται με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό έως σήμερα.

Η επιβολή της δικτατορίας στις 21 Απριλίου 1967, αναστέλλει την καλλιτεχνική δραστηριότητα της χώρας, και, όπως όλοι οι συγγραφείς, αποφασίζει και ο Καμπανέλλης να σιωπήσει. Διακόπτει τη σιωπή του με το έργο Αποικία των τιμωρημένων(1970), μια διασκευή για θέατρο του διηγήματος του Φραντς Κάφκα, που ανεβαίνει στην Πειραματική Σκηνή της Πόλης της Μαριέττας Ριάλδη, και το έργο (1973), που ανεβάζει ο θίασος Καρέζη - Καζάκου, με μουσική Σταύρου Το μεγάλο μας τσίρκο Ξαρχάκου και εξελίσσεται σε αντιδικτατορική εκδήλωση. Το κουκί και το ρεβύθι(1974) και Ο εχθρός λαός(1975), που ανέβηκαν από τον ίδιο θίασο και ανήγαγαν τον Καμπανέλλη σε σύμβολο αντίστασης κάθε μορφής φασισμού.
Με το έργο Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα (1976), που διαρθρώνεται σε τέσσερα μονόπρακτα: Ο πιστός άνθρωπος, Ο πανηγυρικός, Ο άνθρωπος και το κάδρο και Η γυναίκα και ο Λάθος, και ανέβηκαν σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, ο Καμπανέλλης τελειοποιεί τη γραφή και το ύφος που είχε εγκαινιάσει με το μονόπρακτο Αυτός και το πανταλόνι του.
Το 1978 ξεκινά η έκδοση των Απάντων του με τον τίτλο "Θέατρο", που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος. Στη σειρά αυτή έχουν εκδοθεί οι 9 πρώτοι τόμοι (Α - Θ), όπου το θεατρικό κείμενο συνοδεύουν φωτογραφικό υλικό και μικρό ανθολόγιο κριτικών των πρώτων παραστάσεων τους.
Ο Κάρολος Κουν ανεβάζει Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού(1978) που παίζεται με επιτυχία στο Θέατρο Τέχνης. Το δρόμο προς τη σκηνή παίρνει και το έργο του Ο μπαμπάς ο πόλεμος, έργο του 1952, που παίζεται σε σκηνοθεσία Γιώργου Λαζάνη στο Θέατρο Τέχνης το 1980.
Το 1981 του ανατίθεται η Διεύθυνση Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ, όπου θα παραμείνει μέχρι το 1987, γεγονός που θα αναστείλει τις δραστηριότητες του στο θέατρο. Το 1987 μετατίθεται στην αντιπροεδρία της ΕΡΤ, θέση από την οποία αποχωρεί τον επόμενο χρόνο. Μετά από 8 χρόνια απουσίας ο Καμπανέλλης επιχειρεί δυναμική επιστροφή στη σκηνή με το έργο Ο Αόρατος θίασος(1989), που παίζεται σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη στο Εθνικό Θέατρο.
Ο προβληματισμός του για τις σύγχρονες σχέσεις στη φθίνουσα μικροαστική κοινωνία της εποχής και οι προκλήσεις τυχοδιωκτισμού και διαφθοράς, εκφράζονται στο έργο Ο δρόμος περνά από μέσα(1991), που ανεβαίνει στο Πειραματικό Θέατρο της Πόλης της Μαριέττας Ριάλδη σε δική του σκηνοθεσία. Η σύγκρουση του ατόμου με την πραγματικότητα εντοπίζεται στο μονόπρακτο Ο Επικήδειος(1997), που αν και γραμμένο παλαιότερα, τώρα αρχίζει να ερμηνεύεται στη σκηνή. Με την τριλογία Ο Δείπνος (Γράμμα στον Ορέστη, Ο Δείπνος, Πάροδος Θηβών) (1993), που ανεβαίνει σε δική του σκηνοθεσία στο Εθνικό Θέατρο, συνομιλεί με Έλληνες και ξένους συγγραφείς του παγκόσμιου θεάτρου που έγραψαν έργα βασισμένα σε θέματα και μορφές της αρχαίας τραγωδίας. Διανοίγει από δω έναν νέο κύκλο έργων του, πειραματικού χαρακτήρα, που αποκαλεί «Σπουδές και Απόπειρες».Πέθανε στις 29 Μαρτίου 2011, λίγο μετά την εκδημία της γυναίκας του.

Ο Καμπανέλλης συνετέλεσε ώστε το νεοελληνικό θέατρο να βγει από την απομόνωση που βρισκόταν και το οδήγησε από την ηθογραφία και την επιθεώρηση, στον κοινωνικό ρεαλισμό, στον ποιητικό συμβολισμό, στη σάτιρα και στην αφαίρεση. Θεωρείται ο πατριάρχης του νεοελληνικού θεάτρου και ο κύριος εκφραστής των καταστάσεων που βιώνει η κοινωνία μας το τελευταίο ήμισυ του 20ου αιώνα. Συνοδοιπόροι του είναι οι: Λ. Αναγνωστάκη, Δημ. Κεχαίδης. Γ. Σκούρτης, Μ. Ευθυμιάδης, Μ. Ποντίκας, Γ. Διαλεγμένος, Α. Πάνου, Β. Κατσικονούρης κ.ά. Μετά το θάνατο του δημιουργήθηκε το Αρχείο Καμπανέλλη, το site www.kambanellis.gr και το Θεατρικό Μουσείο Ιάκωβος Καμπανέλλης στη Νάξο.
Τα θεατρικά του έργα, που υπερβαίνουν τα 40, διδάχτηκαν και διδάσκονται από όλους σχεδόν τους νεοέλληνες σκηνοθέτες και έχουν παιχτεί από τις κρατικές σκηνές (Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ και διάφορα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.) της Ελλάδας, της Κύπρου (Θ.Ο.Κ.), καθώς και από ιδιωτικούς θιάσους. Τα κείμενα του έχουν μεταφραστεί και παιχτεί στις ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σουηδία, Ρουμανία. Βουλγαρία, Νορβηγία, Λιθουανία, Τουρκία, Ισραήλ, Αυστραλία και Κίνα.
Θάνος Φωσκαρίνης

Η παράσταση

Η σκηνοθεσία της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου δεν επιχειρεί ούτε να αντλήσει από το κοινό μια επίπλαστη ευθυμία ούτε να δημιουργήσει εναύσματα για εύκολο γέλιο. Επικεντρώνει στο λόγο και στους χαρακτήρες επιδιώκοντας να φτάσει στην ουσία του κειμένου και να το αναδείξει στο έπακρον. Απουσιάζουν τα εύκολα και εντυπωσιακά ευρήματα, κυριαρχεί μια θαυμάσια αίσθηση ρυθμού και μια λεπτεπίλεπτη ανάδειξη του σαρκασμού που υποφώσκει κάτω από τις άλλοτε παράλογες κι άλλοτε ακραίες συνθήκες της δράσης. Ο εξαιρετικός Φραγκιόγλου, συνεργάζεται άψογα μαζί της ακολουθώντας το νήμα της σκηνοθετικής της αντίληψης και πραγματώνοντας επί σκηνής, τις δράσεις και τις συναισθηματικές εκρήξεις δύο εντελώς διαφορετικών ηρώων, μέσα από ερμηνείες μελετημένες και δουλεμένες με επιμέλεια έτσι ώστε να υπάρξει μια αφοπλιστική αμεσότητα στη σχέση του με το κοινό και μια εξαιρετική ανάδειξη των λεπτεπίλεπτων πτυχών των χαρακτήρων οι οποίοι αν και σε μια επιπόλαιη ματιά θα μπορούσαν να φανούν μονοσήμαντοι, διαθέτουν ενδιαφέρουσες ψυχολογικές αποχρώσεις κι αντιθέσεις. Έμπειρος, αεικίνητος, με θαυμάσια αίσθηση της θεατρικότητας και του ρυθμού, με εξαιρετικό έλεγχο των εκφραστικών του μέσων και σκηνική παρουσία στιβαρή ο Φραγκιόγλου. ακροβατώντας επιδέξια ανάμεσα στο χιούμορ και στη συγκίνηση, μας προσφέρει έναν αποθεωτικό μέσα στη μιζέρια του, Γουόρεν κι ένα τραγικό μέσα στην αθλιότητα του, Δήμαρχο.Η οφ φωνή της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου, αναδεικνύει τις αναμφισβήτητες υποκριτικές της ικανότητες και είναι τόσο καλά μελετημένη ερμηνευτικά ώστε μας δίνεται η εντύπωση πως ο γυναικείος αυτός χαρακτήρας βρίσκεται όντως πίσω από τους τοίχους του σπιτιού στο βάθος ενώ ταυτόχροναεισάγει τον διάλογο στον μονόλογοκαι προσδίδει μια πιεστική εκκρεμότητα στις σκηνές, που παρουσιάζει εξαιρετικό σκηνικό ενδιαφέρον.

Η απλές αλλά έξυπνα μελετημένες κι ευέλικτες σκηνογραφίες και τα ευφάνταστα κουστούμια, δημιουργούν μαζί με τους φωτισμούς και την πρωτότυπη μουσική, ατμόσφαιρες που εντείνουν τις δράσεις και υπηρετούν επάξια το σκηνοθετικό όραμα.

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Σκηνικά-Κοστούμια: Αγγελίνα Παγώνη

Πρωτότυπη μουσική: Μαρία Βουμβάκη

Κινησιολογία: Αναστασία Γεωργαλά

Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Κερολάρη

Φωτογραφίες: Αγγελίνα Παγώνη

Trailer: Στέφανος Κοσμίδης

Ερμηνεύει ο Δημήτρης Φραγκιόγλου

Στην παράσταση ακούγεται η φωνή της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου

Παραγωγή: ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΑΞΟΥ - ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ – ΟΙ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS

Μελενίκου 26

Γκάζι

Βοτανικός

(Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός στα 8′ περίπου με τα πόδια)

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15

Διάρκεια: 65′ (χωρίς διάλειμμα)

Πληροφορίες: Τηλ.: 213 0356472 / 6949534889(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00 – 14:00 και 17:00 – 21:00)

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 13 ευρώ, Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ /Άνω των 65 ετών/ Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ, Ατέλειες: 5 ευρώ

Ηλεκτρονική Προπώληση: Viva.gr
https://www.viva.gr/tickets/theater/iakobou-kampanelli-o-gouolter-mitty-kai-o-panigyrikos/